Marginaal: De blaadjes vallen
De blaadjes vallen
Het is herfst, het stormt en de blaadjes vallen van de bomen. Niet alleen de blaadjes vallen, maar ook het bestuur. Ik dacht dat louter kabinetten vallen en banken omvallen, maar deze gedachte houdt geen stand. In de terminologie van het interim-bestuur immers wordt er gerept van een informateur en zelfs formateur. Dergelijke parlementaire functies duiden erop, dat het bestuur dan toch gevallen is. Er is een crisis aan de gang. Hoe je het wendt of keert.
Voor de columnist is er niets mooier dan zulke situaties. Er is dan altijd wel wat te polemiseren, ridiculiseren of te irriteren. Het begon allemaal zo gezellig, zou een treffende sneer zijn. Ik houd mij echter in, daar ik ook besef dat Weidevogels is gediend bij een goed en operationeel bestuur. Tevens realiseer ik me terdege, dat het allemaal vrijwillig,onbetaald mensenwerk is ten bate van een vereniging. Niets frustrerender als dat werk, die inzet, niet op waarde wordt geschat, maar belachelijk wordt gemaakt.
De oorzaak blijft echter wel in nevelen gehuld. Financieel gaat het crescendo, de jeugd loopt kwantitatief en kwalitatief prima, er is een externe trainer, dus waar zitten de pijnpunten? Het dient gezegd, er zijn gaten in de bezetting van het immense doolhof aan functies. Dat zegt echter meer over de inspanningsbereidheid der leden, dan over de inzet van de bestuursleden. Het is steeds meer een maatschappelijk probleem, dat voor niets de zon opgaat. De economisering van de samenleving treft het verenigingleven hard.
Daardoor echter is het bestuur toch niet opgestapt? Ik citeer: “Het verschil in mening over de uitvoering van bepaalde dingen”. Hoe vaag wil je het hebben. De parallel met de politiek doemt weer levensgroot op. De teamsamenstelling? Het theezakjesbeleid? Het puntensysteem? De grote clubactie? Het selectiebeleid? Ik strooi zomaar random wat met enkele mogelijke kwesties. Voorts bekruipt mij het nare gevoel, dat als er twee mensen stante pede opstappen, zij ofwel de oorzaak ofwel de dupe zijn. Of beide. Nogmaals; dat gun ik niemand.
Ik weet het. Zo’n stukje als het mijne lost ook niets op, maar het zet voor mezelf wel de zaken op een rijtje. Ik houd van duidelijkheid, directheid en niet al te veel diplomatie. Wat mij betreft was de oorzaak breed uitgemeten, zodat er voor iedereen duidelijkheid was geweest. Nu verzin ik en velen met mij, mijn eigen waarheid. Ik hoop dat Dennie en Dirkjan erin zullen slagen een aantal capabelen, die min of meer op een lijn zitten, te vinden. Dat zal hen niet licht vallen.
Vallen had het laatste woord kunnen zijn. Er zijn in de tijd dat ik lid van Weidevogels ben meer crises geweest. Altijd weer opnieuw werd zo’n crisis bezworen en stond er weer iemand op om de zaak in het gareel te krijgen. Dat zal ook nu weer gebeuren, is mijn vaste overtuiging. Van pessimisme word ik soms beschuldigd, maar de realist zegt, dat er uit een chaos soms goede dingen kunnen voortvloeien. Ik hoop dat er in de zaal veel doelpunten zullen vallen.
© Simon Trommel
November 2009
