Marginaal: Een witte kerst

Witte kerst

Een witte kerst is al net zo’n hopeloze gedachte als dat we Weidevogels 1 in de Korfbal League fantaseren. De laatste witte kerst kan ik me echt niet heugen. De opmars van de opwarming der aarde dendert onverminderd voort. De opmars van Weidevogels moet nog beginnen. Waarom dan toch deze clichématige titel, die refereert aan Anton Pieck, Rien Poortvliet en WG van de Hulst, met zijn Voetstapjes in de sneeuw. Voor de jongeren onder ons, schrijvers en illustratoren uit lang vervlogen tijden, toen er in Nederland nog een ouderwetse, calvinistische bekrompenheid heerste en het korfballen nog leek op het spel, zoals het ooit bedoeld was te zijn.

Dit wordt geen lofrede op die geopperde oude tijd; ik kijk wel uit. Wordt dit dan weer zo’n brave, prudente column als de voorgaande keer? Een flink aantal lezers vroeg mij, wat er toch aan de hand was met mij. Ik waardeerde deze bezorgdheid ten zeerste. Nee, een witte kerst blijft de rode draad in mijn verhaal. Ik weet, dat in bepaalde abjecte politieke kringen de gedachten bij het horen van een witte kerst een geheel foute richting op gaan. Zij hopen dat de haarkleur van waterstofperoxide symbool gaat staan voor de kleur van de populatie in Nederland. Deze kant denk ik echter volstrekt niet op. Weest niet bevreesd.

Ik wilde toch maar even inhaken op de actualiteit bij Weidevogels, mijn laatste Marginaal en de huidige stand van zaken. In de hoop, dat ik geen rust verstoor, niet op zielen trap, geen lange tenen tref, geen slapende honden wakker maak en niet mee huil met de wolven in het bos. Twee puinruimers kwamen en zagen dat het niet goed was. Met hun lijst van aanbevelingen ging het bestuur ad interim aan de slag, schreef een bijzondere ledenvergadering uit en trachtte naarstig capabele zieltjes te winnen voor een nieuw, krachtdadig bestuur.

Deze plots betrachte openheid verduidelijkte een heleboel omtrent de stand van zaken. Daar, waar er eerst een absolute etherstilte werd afgekondigd, werd in weerwil van deze houding, toch de door mij voorgestane openheid als policy gehanteerd. Hulde, maar een blijkbaar door het voortschrijdende inzicht ingegeven keuze. Immers, het voorkomt de wildste geruchten, smadende achterklap, sensationele suggesties en erotische fantasieën. Ik kan hier een bloemlezing houden over wat concreet geuite roddels, maar laat dat omwille van de piëteit maar achterwege.

Ik hoop, terwijl ik dit een drietal dagen voor de ledenvergadering schrijf, dat zich een witte kerst aandient. Maar wit dan, als het adjectief van rook. Witte rook voor wat betreft een nieuw bestuur, een adequate ploeg, maar zeker met name een doortastende voorzitter. Ga er maar aan staan; deze mens is niet te benijden. Ik schrijf ook liever een kritische column, dan dat ik zo’n functie ambieer. Mijn woorden lossen veelal niets op, maar een daadkrachtige voorzitter wel, als het goed is.

Een witte kerst dus, opdat 2010 begint met een schone lei. Met een bestuurde vereniging in plaats van een stuurloos schip. Zoals Weidevogels de sportiviteit altijd hoog, wellicht te hoog, in het vaandel had, mag dat wel een stukje minder. Ook qua besturen. Als je tegenstander valt dankzij jouw grandioze schijnbeweging schiet je eerst de bal erin en vraagt dan of het gaat. Zo doelgericht mag er ook wel bestuurd worden, wat mij betreft. Met een te softe benadering halen we die League anders nooit. Kleurrijke dagen gewenst.

© Simon Trommel

December 2009