Marginaal: Goede voornemens: Crisismanagement, Euforie, Kredietcrisis!
Goede voornemens: Crisismanagement, Euforie, Kredietcrisis!
Hoe clichématig wil je het hebben? In december neemt men iets goeds voor om er vervolgens alras achter te komen dat het voornemen gedoemd tot mislukken is. Stoppen met roken, stoppen met vervetten, meer bewegen, positiever denken, wat meer aan het milieu doen, aardiger zijn, minder klagen, vaker trainen. Ik neem me nooit meer iets voor. De ervaring heeft mij geleerd, dat het immers nergens toe leidt, de frustratie van een desillusie daargelaten.
Ik nam mij in december voor, toen voor de tweede maal op rij er een column mijnerzijds uit de virtuele lucht werd gehouden om de onrust binnen Weidevogels niet nog groter te maken, in januari eens aan te tonen, dat ik nog nooit zulke empathische, in- en meelevende en sympathieke teksten had afgescheiden. Ik werd alom beticht van softheid, medeplichtigheid, angst, positivisme en voortschrijdende ouderdom. Dat kan ik natuurlijk niet over mijn kant laten gaan.
Ik heb geen bestuurscrisis veroorzaakt. Ik ben niet degene die niet meer on speaking terms met een collega was. Ik heb geen kont tegen een krib gegooid. Ik heb geen mensen geschoffeerd. Ik heb geen bommen gelegd, terreur gepleegd of een bank om laten vallen. Zoals ik reeds voorspeld had, is het probleem nu weer opgelost, zijn de lijken netjes opgeborgen in een kast, is er een nieuwe voorzitter gevonden en is Weidevogels overgegaan tot de orde van de dag. De storm in het glas water is bedaard.
De euforie is groot, want het eerste gaat weer naar de tweede klasse. Dat mag ook wel met maar één gelijkwaardige concurrent in de poule, waar er verder wat modale derdeklassers en wat omhooggevallen vierdeklassers te vinden zijn. Het geluk dat in de confrontatie met Korbis Weidevogels ten deel viel, dat door amateuristisch handelen van Korbis’ zijde, er toch werd gewonnen, kan leiden tot een promotie. Drie minuten voor het einde gaf Korbis met een doelpunt voorsprong de bal cadeau, terwijl je de wedstrijd dan ook gewoon uit kunt spelen.
Het worden zware financiële tijden voor Weidevogels. De gemeente Lansingerland ziet de sport als een melkkoe, draait subsidiekranen dicht en doet er alles aan om prijsopdrijvend te werk te gaan. Dat betekent dat hetzij de contributies zullen moeten toenemen, hetzij de oneigenlijke inkomsten verhoogd moeten worden. In het eerste geval maak je de sport te duur en valt op de lange duur de vraag naar korfbal uit. In het tweede geval knoop je jezelf een touw om de nek, omdat Weidevogels al een heel groot deel afhankelijk is van deze bron van inkomsten.
Ik zweeg over een derde optie. Bezuinigen. Daar zal het wel op uitdraaien. Als je aan de uitgavenkant kijkt, zijn er evenwel niet zo erg veel kosten variabel. Ik denk echter wel, dat we ver boven onze stand leven als we naar de kosten kijken die gemaakt worden voor beide selectietrainers, als je je realiseert, dat we een derde betaalde persoon, de beoogd voorzitter van de KTC, nog ontberen. Dat begrote bedrag is gerelateerd aan de totale uitgaven relatief hoog. Te hoog. En dan zwijg ik prudent, als ik me afvraag voor welk relatieve deel van het totaal aantal leden dat bedrag ten goede komt.
Volgend jaar bestaat Weidevogels vijftig jaar. Er is reeds een commissie die zich voor dit jubileum aan het inzetten is. Te hopen is het wel, dat noch de gemeente, noch wij zelf deze halve eeuw teniet doet door financieel wanbeleid. Het zou toch treurig zijn, als we na deze vijf roerige decennia daar eindigen, waar we ooit mee begonnen zijn. Wat korfballers op een hobbelig weiland, gelardeerd met koeienvla om een houten paal met rieten schepmand. Geen idyllisch vergezicht.
© Simon Trommel
Januari 2010
