Deceptie
Deceptie
Terwijl voetbal als sport natuurlijk veel aansprekender blijft dan korfbal, ben ik nog altijd blij dat ik voor korfbal koos in mijn jonge jaren. Immers, alles wat er om voetbal heen hangt, deugt niet. Nog afgezien van het feit, dat de vele beoefenaars van deze volkssport het buskruit niet uitgevonden lijken te hebben en dat er toppers zijn, die zich in het Nederlands nauwelijks begrijpelijk kunnen uiten, zijn de zogenaamde supporters mij dikwijls een doorn in het oog. Als ik volwassen mannen zie razen en tieren, schelden en discrimineren, vloeken en beschimpen en gebaren zie maken, die ik in mijn stoutste dromen niet wens te maken, dan ben ik blij dat ik niet zo’n voetbalvader had.
Ik ben geen moraalridder, fatsoensrakker, luchtfietser of adept van een of ander ethisch reveil, maar enig moreel fatsoen, innerlijke beschaving, decente omgangsvormen en respect voor de medemens zou ieder mens sieren. Binnen én buiten de sport, overigens. Nogmaals; ik ben blij verschoond te zijn gebleven van de uitingen die op voetbaltribunes zodanig in zwang zijn geraakt, dat deze ook de notabelen, bestuurders en lieden van hoger allooi soms reeds in hun greep hebben. Ben je wat minder slim, dan kun je er wellicht niet zo veel aan doen, maar ben je gezegend met hersens, dan zou de ratio je toch moeten corrigeren. Overigens, was ooit de opvoeding er niet op gericht mensen de weg te wijzen?
Weidevogels 1 werd kampioen in een spannende, maar heel slechte wedstrijd tegen Korbis. Terecht kampioen, want als je alles wint, is er door niemand iets op af te dingen. Wederom gaat Weidevogels naar de tweede klasse. Hoe vaak heb ik dat reeds zien gebeuren? Vaak. Daar beland, zal het een harde dobber worden om in deze klasse te blijven. Laten we wel wezen, Dirkjan heeft ook niet het eeuwige korfballeven. Zonder zijn inbreng was het niet gelukt. Tegen Korbis wederom de beste, terwijl hij dan ook nog werd geconfronteerd met de beste man van het Waddinxveense team, dat zo gespannen was, dat het op voorhand kansloos leek. En bleek. Chapeau voor Dirk die nu reeds vijftien jaar meegaat. Chapeau Weidevogels!
De promotievreugde werd in mijn perceptie teniet gedaan door de irritatie die me gaandeweg, in de sporthal van Korbis verblijvend, bekroop. Het gedrag van een aantal supporters, leden van Weidevogels vond ik regelmatig beneden alle maat. Spreekkoren met teksten die absoluut niet konden en elke fatsoensnorm overschreden, neigingen tot vernielingen, agressieve opstelling, niveauloos gebral, gedreun en gezang, al dan niet onder invloed, kortom, tenenkrommend gedrag dat ik hierboven al in een andere context veroordeelde. Zonder twijfel zullen er aan Korbiszijde ook zulke symptomatische uitingen geweest zijn, maar dat maakt wat mij betreft niets goed. Het waren niet louter wat jonge mensjes, die over de schreef gingen. Een aantal ouderen vertoonde eenzelfde neiging. Hoezo een voorbeeldfunctie?
Ik was er ruim voordat de tweede teams elkaar troffen. Toen echter was het “feest” al in volle gang. Ik schaamde mij soms plaatsvervangend. Dat was niet louter ingegeven door het feit dat ik bij Korbis goed bekend ben en er nogal wat mensen ken. Zoiets doe je niet. Ook in onze eigen Rijneveen bespeur ik overigens soms deze ongeciviliseerde uitingen. Dit terzijde. Dat de kampioensavond later nog een gewelddadig dompertje kreeg, maakte ik niet eens meer mee. Toen zat ik al thuis op de bank, gewag te doen van het een en ander. Het speet me echt voor de spelers, het bestuur en heel Weidevogels dat zoiets kon gebeuren. De dagen erna bleek pas de impact van het een en ander. Het bestuur greep adequaat in, hulde. Of de boodschap echter bij een ieder goed aankwam, blijft de prangende vraag.
Ik ben vaak van de directe benadering. Man en paard mogen best worden genoemd. Niet de mantel der liefde, maar de rechtstreekse confrontatie. Daar kies ik nu bewust niet voor. Enige prudentie ken ik toch ook nog wel. Hopend, dat mijn standpunt wel duidelijk is en dat de boodschap overkomt. Vraag blijft alleen, of degenen die zich zouden moeten schamen, iets lezen wat langer is dan een A4-tje. In de Tweede Kamer ontwaarde ik onlangs het fenomeen “Motie van Treurnis”. Een alleszeggende kwalificatie die ik als een etiket op deze avond plak. In de hoop, dat de historie zich niet herhaalt.
© Simon Trommel
Maart 2009.
