Marginaal oktober: Mea Culpa

In oktober werd alweer de eerste helft van het veldseizoen beëindigd. Eigenlijk kunnen we nu reeds zien waar de selectieteams mogelijk aan het einde van het seizoen zullen eindigen. De huidige tussenstand extrapolerend, kunnen we stellen dat er een succes aankomt, een degradatie dreigt en dat de junioren ergens als middenmoters zullen eindigen. Dat is een zeer reële score, die een ieder met enige korfbalkennis als voorspelling op zijn naam had kunnen zetten. Zo ook ik.

Daar waar ik in mijn eerste Marginaal van dit seizoen de mensen wellicht stak met kwalificaties als kampioen van de voorbereiding, geringe mentale weerbaarheid en die kampioensillusies, blijkt dat het eerste mij nu collectief uitlacht. Minimaal spottend grimmig aangrijnst. Immers, alles gewonnen, geen punt laten liggen, een gat van drie punten en geen tegenstander die ook maar enige kans maakte. Wat nou twijfels over het potentieel van het eerste.

Ik zou me nu kunnen beroepen op het feit, dat mijn psychologische benadering van mensen wederom weer zo slim en doortrapt was, dat mijn teksten ertoe leidden dat deze successen zodoende ontstaan zijn. Dat zou een heel flauwe vlucht zijn, maar wel listig. Ik zou me er ook op kunnen beroepen, dat ik in het verleden iedereen wel eens getraind heb en sommigen wel heel vaak. Dirkjan misschien al veertig jaar. Dus het succes is dan ook mijn succes. Gijns, niet aan te tonen, maar ook het tegendeel niet.

Ik doe dat echter niet. Wel dient gezegd, dat de poule wel heel erg zwak is. Dat klinkt dan wel weer als de echte zuurpruim, maar het is toch een feitelijke, objectieve waarneming. De wedstrijd tegen de nummer twee, de directe concurrent, bleek geen schim van een  wedstrijd te zijn. Het was een verzameling kanslozen, die onder leiding van de GBR naar Bleiswijk waren gekomen om de punten deemoedig in te leveren. Ze hadden beter op de parkeerplaats rechtsomkeert kunnen maken.

Deze criticaster ziet echter lichtpunten. Weidevogels slaagt erin zich langzamerhand onder de doem van de self-fulling phrophecy van het niet kunnen scoren uit te worstelen. En dat is pure winst. Ook de uitslagen in de zaaloefenwedstrijden gaven dat positieve beeld. Als het eerste erin slaagt om straks ook in de zaal per wedstrijd er zo’n vijftien te maken, dan blijf je zeker in de tweede klasse. Dan zou het seizoen in tweeërlei opzicht geslaagd zijn.


Ik ben dus gaarne bereid tot een publieke Mea Culpa. Het was dus mijn schuld, maar zoals eerder betoogd, toch eigenlijk ook weer niet. Nauwlettend volg ik de uitslagen, wedstrijden, scoreverlopen en doelpuntenaantallen in de nabije toekomst. Er zijn tegenstanders waar je er zo mogelijk wel twintig tegen moet maken alvorens te winnen. Let op mijn woorden.

Simon Trommel
Oktober 2010