Marginaal september: Abraham lonkt
In september werd Weidevogels 49 jaar. Een jaar voordat het feest van een halve eeuw bestaan een feit is, moeten we trachten deze vereniging op te stuwen in de vaart der volkeren. Of we? Ik stuw niet zo hard meer mee. Ik loop hier volgend jaar 35 jaar rond en heb de volgende activiteiten ondernomen. Gespeeld, training gegeven, gecoacht, velden uitgelegd en ingehaald, kleedkamers en kantine gereinigd, bardiensten gedraaid, kampleiding geweest, gefloten, in het bestuur, de TC, de JC, de toernooi-organisatie en de redactie gezeten, schoolkorfbal georganiseerd en heel veel stukjes geschreven. Ik zal zonder twijfel nog wel wat zijn vergeten en ik laat de seizoenen dat ik ergens elders trainer was, maar buiten beschouwing. Daar werd ik immers rijk van.
Is dit dan een verdienste? Nee, dat hoort erbij als je ergens lid van bent. Dan speel je niet louter je wedstrijdje, traint als je zin hebt en het mooi weer is en laat het daar vervolgens bij. Er waren en zijn leden, die er wel deze zienswijze op na houden. Dat kan, maar daar moet je er niet te veel van hebben, want dan kun je als vereniging niet lang bestaan, niet renderen, laat staan floreren. In feite ben je dan een kansloze non-profit instelling. Toch is het zo, dat de maatschappelijke tendens zo is, dat alles geld kost, alle werkzaamheden een economische waarde vertegenwoordigen en dus dat je binnen amateuristische sportverenigingen de problematiek van het onbetaalde vrijwilligerswerk almaar ziet groeien. Ook Weidevogels lijdt aan dit euvel.
Ik vind het een veeg teken, dat er een persoon als vrijwilligerscoördinator is benoemd en vraag mij tegelijkertijd in alle gemoede af, of er iets te coördineren is. Is dit niet een fraai eufemisme voor iemand die als een doorlopende, nooit eindigende missie heeft om vrijwilligers te ronselen? Functies te bemensen? Gaten te stoppen? Als de slavernij nu nog bestond, we nog steeds in het bezit waren van de alom geprezen VOC-mentaliteit, dan kochten we slaven om achter de bar te zetten, schoon te maken, commissies te bemensen en wat al dies meer zij. Helaas, hoewel het huidige politieke bestel het wellicht in overweging heeft, wat mij niet zou verwonderen, we kunnen onze vrijwilligers nog niet op de slavenmarkt kopen.
Sociologen zullen ongetwijfeld de hedendaagse tendensen kunnen duiden. Zij komen met de economisering en individualisering van de samenleving. Men heeft het niet drukker dan voorheen. Men maakt zich drukker over meer en andere aandachtsvelden. Kinderen zitten op een twee- of drietal sporten, participeren in punnik- en kantkloshobbyclubjes, moeten televisie kijken, twitteren, hun sociale media bijhouden en volgen daarbij ook nog een schoolopleiding. Het is zo veel. Te veel? Soms ook denk ik, dat ik een korfbalgek was (en ben), dat er daar toen veel meer van waren en dat ze er nu niet meer zijn. Dat is echter apert onjuist. Ook binnen Weidevogels is er nu nog een fiks aantal te vinden, dat er wekelijks heel veel uren insteekt. Gelukkig maar.
Volgend jaar ziet Weidevogels Abraham. Ik zag onlangs Aad van den Berg nog spelen. Ik denk dat hij het enige actieve lid nog is, dat zich de dag nog kan heugen dat Weidevogels ontstond. Ooit hield ik de notulen van de oprichtingsvergadering in mijn handen. Een oud, vergeeld schrift met een hard kartonnen buitenant. Handgeschreven met vulpen. Een handschrift uit vervlogen tijden. Het besluit tot het ontstaan van Weidevogels, ondertekend door een heuse predikant. Dat we zulke stichtelijke oprichters hebben, had menigeen niet vermoed. Dat mijn stichtelijke woorden met deze verborgen boodschap, dat we allen onze steentjes bij moeten dragen, aankomt bij de lezers, vermoed ik niet klakkeloos, maar hoop ik wel. Dit seizoen tellen we dus af. Onderweg naar vijftig.
© Simon Trommel
September 2010
