Marginaal december

Witte kerst, geen terugblik, de Voerbak, toch een voornemen 

Wat een kutweer, denk ik. Eerste kerstdag, in mijn onderkomen in het Drentse woud, om me heen een witheid, waar wijlen Anton Pieck een puntje aan had kunnen zuigen. Ingesneeuwde hunebedden, een witwollen heide, onderkoelde reeën en ijskonijnen. Tel uit je winst. 
Maar de burgerij is tevreden. Een witte kerst is het ultieme winterse verlangen onder de Nederlandse consument. Geef mij maar een Jägermeister, die overigens best wel ijs- en ijskoud mag zijn. Een terugblik is in deze maand überhip. Elk zichzelf respecterend medium, of het nu dag- of weekbladen zijn, televisieprogramma’s of trendy internetsites; alle blikken volop terug op het voorbije jaar.

Ik laat me hiertoe niet verleiden. De hoogtepunten van Weidevogels klinkt zo pornografisch. Alle soaps, crises en andere ongeregeldheden klinkt als het jaaroverzicht van de PVV, een abject clubje waar ik me verre van wil houden. Trouwens; wat geweest is, is geweest. Weidevogels als vereniging timmert aan de weg. Dit lijkt me gepaster: de toekomst  beschouwen. Als we talentrijke teams als de B1, C1 en D1 weten te behouden, spelen we over vijf jaar eindelijk overgangsklasse. Deze talentrijke teams zijn een voortvloeisel van het feit, dat er een aantal jaar heel forse aantallen jeugd is geronseld. De welpen kwamen in groten getale binnenvliegen. De wet van de grote getallen zegt, dat hoe meer er geselecteerd kan worden, hoe meer kwaliteit er komt bovendrijven. 
Mijn vooruitblik mondt derhalve uit in een dwingend voorstel. Verhuis Weidevogels zo snel mogelijk naar het centrum van Lansingerland en ga in de dreven van Bergschenhoek, Berkel en Bleiswijk kinderen verlokken tot de korfbalsport. Zo jong mogelijk; zo veel mogelijk. Propageer desnoods in kinderdagverblijven. Hoe groter het contingent welpen, hoe eerder we er de vruchten van plukken. Ik zou zeggen, honderd leden in maximaal drie jaar erbij. Let wel; ik doel op een netto ledenwinst, vooral in het jongste segment. 

Er werd laatst wellicht retorisch afgevraagd, of er nog wel bestaansrecht voor de Voerbak is. Dat vraag ik me ook af. Ik ben ongeveer de enige die iets algemeen beschouwends schrijft, op  alle verplichte zoete koek na. Toegegeven; het internet is de moderne plaats van de interactie geworden. Daar doe ik op de diverse sociale media flink aan mee.

Ik zou een lans willen breken om in ieder geval voortaan weer toe te staan op mijn column te mogen en kunnen reageren. Gewoon, recht eronder, op de site van Weidevogels. Weidevogels bezit ze toch zeker niet? Die ongenuanceerde schreeuwers, de ongelikte beren, de vileine schelders, de zielige, anonieme reagluurders? Kortom; de internetvervuilers.

Dus wat let je, webjongens, geef de leden, of wat mij betreft, iedereen de kans om te reageren. Nu reageren er vaak mensen mondeling. Als ik hen dan zeg, schrijf een stukje voor de Voerbak, dan blijken er allemaal drempels te zijn. Drempels die op het net blijkbaar lager zijn. Ik verwacht een open ruimte voor reacties onder mijn column. 

Tenslotte vroeg onze voorzitter zich af, waarom ik zo lief ben geworden. Er zijn er dus ook die willen, dat ik flink van leer trek, van dik hout zaagt, man en paard noem en me wat meer van mijn ongepolijste zijde laat zien. En dat is, Ben, mijn beste voornemen voor 2011. Ik stop niet met roken, maar tracht elke maand iemand boos te maken. Een uitdaging van jewelste. Daar deze Marginaal van december nog de kerstgedachte vertolkt, is het louter een aankondiging. Voor januari nomineer ik dat allemachtig rechtse college van Lansingerland, dat de sport langzaam aan het uitknijpen is. Ieder een gezond en sportief 2011. 

© Simon Trommel