Marginaal januari: Laura en André
Het was zo spannend. Het aspirantenmeisje uit de B1 had de aandacht van een juniorenheer uit de A1. Hij was zo leuk. Hij was grappig. Hij sprak met haar. Hij schonk haar aandacht. Ze keken regelmatig samen Prison Break. Ze chatten, twitterden, msn'den en sms'ten dat het een lieve lust was. Lust, daar waren ze nog niet aan toe. Kijken, lachen, communiceren, daten en elkaar per ongeluk vluchtig beroeren. Dat was het. Hoger lag haar lat echter nog niet. Ze moest toch nog vijftien worden en hij was immers al achttien. Een immense leeftijdskloof die op dit moment nog niet overbrugd kon worden. Dat kwam nog wel. Later, als ze groot waren. Ah, steeds weer die vlinders in haar buik. Elke kans om naar de korfbal te gaan, greep ze vanzelfsprekend aan. Immers, daar was hij. Een serieuze kalverliefde was begonnen.
Hij vond het eerst wel een beetje grappig. Zo'n jong meisje dat hem eerst heimelijk, maar later toch ook wat openlijker adoreerde. Haar continue aandacht stemde hem mild. Later greep die aandacht hem ook wel aan. Was hij verliefd? Op zo'n klein mormeltje? Was hij daar nou achttien voor geworden? Hij zette de gedachte snel van zich af. Klein kindje, dat was ze immers nog. Toch communiceerde hij met haar mee, kwistig en onvervaard. Voor de lol, zo maakte hij het zich zelf steeds maar wijs. Ze had zulke droge humor. Maar toegeven, nooit. De flauwe grappen en toespelingen in zijn team negeerde hij manmoedig. Het was toch zomaar een onschuldige vriendschap, zoals er zoveel op de korfbal voorkamen. Nee hoor, aan zijn lijf geen polonaise.
Deze aanzet tot weer een korfballiefde is universeel. Ik kan het weten. Deze namen, willekeurig gekozen natuurlijk, kun je op elke korfbalvereniging op alle plaatsen in ons land zomaar vervangen door twee andere. Zo houdt de korfbalwereld zich al sinds jaar en dag in stand. Het gebeurt maar mondjesmaat dat niet korfballende mensen zich tot onze sport bekeren. Op latere leeftijd is het zelfs een unicum. Slechts kinderen met de basisschoolleeftijd worden soms plots gegrepen door onze gele, gepimpte Heinekenkrat, de aloude korf. En dat dan nog vaak door vriendjes of vriendinnetjes. Korfbal was, is en blijft de familiesport bij uitstek. Wanneer ik me in het verleden weer eens elders verhuurde als trainer, maakte ik eerst een studie van de familierelaties bij de betreffende korfbalclub, alvorens iemand te bruuskeren.
Door die familietraditie, de spreekwoordelijke kneuterigheid, de associaties met de provincie, de pregnante spruitjeslucht en al die andere clichés en heersende vooroordelen omtrent de korfballerij, zal de korfbalsport zich nooit of te nimmer emanciperen tot een flitsende sport, die het goed zal doen in de media of in brede lagen van de Nederlandse samenleving. Ondanks spelregelwijzigingen, schotklokken, led-lampjes in de palen, vrij-worstelen in de paalzones of topless cheerleaders; korfbal blijft de sport uit de jaren vijftig van de vorige eeuw. Dit imago zal te allen tijde gehandhaafd blijven. Dat hoort ook zo te zijn, vind ik.
In de bond zitten lieden die nu al decennia achter twee illusies aanjagen. Het image van de sport upgraden en de internationalisering van ons edele mandje-bal. Zoals hiervoor geschetst is het eerste een onmogelijke en wat mij betreft onwenselijke visie. Zelfs Mady Tims, een erkend coryfee en boegbeeld binnen het nationale team, deed naakt in de Playboy weinig stof opwaaien. Dat lag niet zozeer aan haar profiel, als wel aan het feit dat de doelgroep van dit magazine in potentie niet zozeer uit een korfbalgelieerde populatie bestaat. Een fraai voorbeeld van een marketingtechnische foutieve positionering. En dan dat najagen van die internationalisering . Misplaatste inspanningen. Hoeveel korfbalontwikkelingslanden er ook bij zullen komen, het zal altijd blijven gaan tussen Nederland en België. Laten we als korfballers dit toch eens aanvaarden als een fait accompli. We zijn niet minder, maar anders.
Hoe loopt het nu af met ons edele duo dat in de titel symbool staat voor dat wat zo vaak is gebeurd en nog zal gebeuren op en rond een Nederlands korfbalveld? De pril ontloken romance bloeit geleidelijk op, floreert nog jaren voort en we treffen hen na enige tijd op de trap van het bordes van het gemeentehuis. De door hen getrainde pupillen staan met erebogen gereed om het kersverse bruidspaar feestelijk te onthalen. Een bruiloftslied schalt uit hun jonge keeltjes. En dan is het een kwestie van tijd, dat er vroeger of later aan hun nieuwe rijtjeshuis een kolossale ooievaar bungelt. "Geboren!", wordt er jubelend kond gedaan van een nieuw mens. Sterker, een nieuwe korfballer is ons geboren. Zo handhaaft onze mooie sport zich tot in lengten der dagen. L'histoire se répète. Alvast van harte, Laura en André.
© Simon Trommel
januari 2011
