Erkenning

Eindelijk na ruim dertig jaar schrijven in dit medium is er iemand geweest die meende mij te moeten bedanken en prijzen voor deze column. Uit prudentie zal ik hier geen man en paard noemen, doch het feit dat het een ouder betreft van een jeugdlid, leidt tot de juiste veronderstelling dat het niet iemand is die vriendje van me is of dat wil worden. Het laatste zou nog kunnen. Iemand die mij in het echt niet kent, maar mijn kritisch houding en cynische spot herkent en waardeert. Chapeau. Dat zouden er meer moeten doen. Ik retourneerde haar mail met een bedankje, maar kan het toch niet laten hier er onbescheiden gewag van te maken.

Ik erken dat Weidevogels twee jaar lang optimaal gepresteerd heeft. Trainer Rob heeft er het maximale uitgeperst. Ik moet zeggen met korfbal dat mij aansprak. Effectief, de juiste mensen op de juiste plek, dat uitvoerend waar ze goed in zijn. Doorgaans was het goed aan te zien. Gezegd dient te worden, dat binnen Weidevogels altijd een groep notoire zeikerds rondloopt, die veelal bij iedere trainer wat te zaniken heeft. Ik heb hen niet gehoord. Het was jammer dat de laatste twee potjes verloren gingen. Echter, de buit was reeds binnen. Een puike trainer die echter voor Weidevogels ver boven het budget was. Daar kan hij echter niets aan doen. Het ga je goed, Rob.

Ik moet hier publiekelijk bekennen dat ik het niet goed gezien heb. Daar waar ik voorzag dat het kommer en kwel in de kantine zou worden, doordat er een aantal leden niet thuisgaf, bleef de kantine elke zaterdag weer opnieuw zomaar open. Zij die deze gaten vulden, kende ik wel hoor. Dat zijn de mensen die toch al zo veel doen. Zouden deze hardwerkende vrijwilligers om niet de erkenning hebben gekregen van de niets uitvoerende zeurkousen, brallende criticasters en onwelwillende consumenten? Ik hoop het, maar vrees van niet. Als de lezer zich herkent als lid van een dezer groeperingen, dan hoop ik dat hij dat onderkent en erkent dat een proactieve houding –wat een walgelijk modermisme- binnen een sportvereniging meer oplevert.

Na de zomer is alles anders. Er zijn te veel vrijwilligers. Het bestuur wordt op handen gedragen. Er is een selectie om in de kantinecommissie plaats te mogen nemen. Wat een optimisme? Speciaal voor Mirjam. Na de zomer bestaat Weidevogels vijftig jaar. Tien lustrums, een feestje waard. Na de zomer ben ik 35 jaar lid. Zeven lustrums, een herdenking waardig. Als je lid bent van deze vereniging, kun je heel veel ondernemen. Je speelt wat. Je zit in tig commissies. Je bestuurt wat. Je traint wat. Je hangt aan de bar, aan twee zijden. Je gaat wat op kamp. Je organiseert het een en ander. Je doet dat wat nodig is. En, je leert wat. Dit laatste is zo vormend voor een mens. Ik hoop dat de leden die wel met verve vrijwilliger  zijn, de erkenning hebben, dat ze er zelf beter van worden. Als dat besef breed werd gedragen, ging het Weidevogels nog beter af.

Wellicht laat ik me wel omscholen? Tot predikant. Fijne vakantie.

© Simon Trommel

Juni 2011