Afgevallen
Ellen kwam furieus thuis, gooide haar sporttas in de bijkeuken en stampte de trap op naar haar kamer. Hier mocht ze huilen. Hier zag niemand haar. Ze stortte zich melodramatisch op haar Bieber-dekbed, stopte haar hoofd onder het Justin-kussen en snikte het uit. Waarom zat zij niet in de A1? Het was onrechtvaardig. Het was vast vriendjespolitiek. Die nieuwe trainer sprak heel vaak met de vader van die tuttebel Tanja. Die bitch. De trut. Het ging tussen hen, dat had ze wel begrepen. Samen voor het laatste plekje in de A1. Nu kwam ze met die kneuzen uit de A2 te spelen. Kleine kinderen ook nog. En erger, ze speelde en trainde dus voortaan niet meer met Anton, de meest begeerde juniorenheer van de vereniging. Dat ze dit eigenlijk nog het ergste vond, zou ze nooit en te nimmer publiekelijk toegeven.
Snotterend stond ze op om met een papieren zakdoekje haar neus grondig te snuiten. Straks ging die vetklep Tanja er ook nog met hem vandoor. Dan won ze twee maal de hoofdprijs. Als er iemand moest afvallen, was zij het wel. Een fors aantal kilo’s! Ellen vermande zich. Dat zullen we nog wel eens zien. Eerst maar eens met haar best friend forever gaan overleggen. Ze moest de publieke opinie binnen de vereniging gaan bewerken. En die trainer charmeren. Op haar laptop riep ze Hyves en Twitter eerst tot leven, checkte haar msn en ze schoof haar kekke BlackBerry uit het hoesje om eerst eens even haar pingberichten up te daten. Ze ging terugvechten. Om te beginnen op de sociale media. Het ging om Anton en haar plek in de A1. In die volgorde. Ze sms’te de trainer dat ze na de volgende training een gesprek wenste.
___________
Witheet kwam Pieter Bas thuis. Zijn vriendin zag aan hem dat ze beter maar even niets kon zeggen. Hij stierde de gang door en dook zijn werkkamer in. Z’n sporttas stond eenzaam midden in de keuken. Als een verlaten signaal van kennelijke onvrede. Zeker iets op de korfbal, dacht vriendinlief, beter er nu maar niet over te beginnen. Ze had niets met de sport die PB al zijn hele leven beoefende en waar hij zo veel waarde aan hechtte. Ze begreep vaker niet wat deze passie blijkbaar bij hem losmaakte, dus deed er veelal maar het zwijgen toe. Een verkeerde opmerking was snel gemaakt. Ze hoorde PB door zijn kamer ijsberen. Het laminaat kraakte ten teken van protest. Even later hoorde ze hem verhit telefoneren. Ze verstond het niet goed, maar ze begreep wel dat het de korfbal betrof.
Het werd stil. Ze hoorde hem nu verwoed typen op zijn computer, dus achtte ze de tijd rijp om enige toenadering te zoeken. Met een geopend, ijskoud biertje in haar handen betrad ze zijn werkruimte en zette het beslagen flesje naast het toetsenbord op het bureau. Hij keek nauwelijks op, typte door en zei boe noch bah. Ze keek tersluiks op het scherm. PB was een mailtje aan het typen. Ze las het niet maar vroeg voorzichtig: “Is er soms iets gebeurd op de korfbal? Verloren?” Even zweeg hij. Toen draaide hij zich abrupt om en snauwde: “Verloren? Ja, mijn plaats in het eerste.” Geagiteerd sprak verder. “Die trainer, de gestoorde malloot vindt dat het tijd wordt voor een frisse wind. Mijn tijd is geweest. Sukkelmans. Ik kan nog jaren mee. Maar hij bekijkt het maar. Ik ben weg.” Bruusk draaide PB zich om en typte verder. Ze zag toen, dat hij een opzeggingsbriefje aan het typen was. Zonder wat te zeggen, verliet ze de kamer.
____________
Twee fictieve scènes die van alle tijden, alle plaatsen en alle teamsporten zijn. Twee reacties die totaal verschillend zijn. Ik heb in het verleden als trainer ook regelmatig mensen boos, verdrietig, of anderszins gekwetst. Dat is niet altijd even leuk, maar het hoort erbij. Daar word je voor ingehuurd. Dat sporters het niet leuk vinden als ze ergens voor afvallen, is een goed teken. Interesseert het hen niet, dan hadden ze niet eens in die positie mogen komen.
Ook nu heeft dit proces zich weer afgespeeld bij Weidevogels. Vanaf de D tot en met de senioren. Ook nu zijn er mensen teleurgesteld, of juist heel blij. Ook nu denken er mensen, wacht maar, ik zal ze wel eens laten zien. Ook nu pakken mensen stante pede hun biezen, maar komen veelal eens op hun schreden terug. Ook nu weet over een maand niemand meer wat er ook al weer speelde; er is dan weer een nieuwe status quo bereikt.
Het leuke is, dat iedereen altijd een mening heeft. Ik ook. Ik heb recht van spreken, vind ik. We worden het nooit allen met elkaar eens. De ene trainer houdt van zus; de ander van zo. Dat is het goed recht van elke trainer. Wel heb ik in de loop der tijden geleerd, dat je ervan uit moet gaan, dat elke trainer die keuzes moet maken, dat oprecht en te goeder trouw doet. Soms maakt hij daar fouten in. Je moet als trainer nooit te groot zijn om dat achteraf te erkennen of zelfs eerdere keuzes te veranderen. Het blijft mensenwerk. Echter; iemands integriteit in twijfel trekken, is wat mij betreft een brug te ver.
Goed seizoen.
© Simon Trommel
Augustus 2011
