Marginaal: Abraham, Aad en Rob
Abraham, Aad en Rob
Weidevogels ziet deze maand Abraham. Aan het begin van de zestiger jaren ontstond deze club. Over het prille begin is genoegzaam bekend. We zijn na vijftig jaar heel wat stapjes verder, maar nog niet daar, waar je met meer ambities, geld en groots denken zou kunnen zijn. Op het fantastische evenement dat zaterdagavond plaatsgreep, sprak ik Rob Meijer, oud-voorzitter van Weidevogels en huidig voorzitter van TOP, landskampioen en voorzitter van het gehele KNKV en de verwekker van dochter Leonie. Ja, ja, onzer Rob heeft het druk.
Ooit maakte ik op deze plaats wat cynische reuring over het feit dat Rob trainer Hans Heemskerk voor, naar verluidt € 27.000, naar TOP haalde. Zelfs voor de korfbalhoofdklasse een immens bedrag. In het kielzog van deze trainer volgde gestaag een aantal grote namen, TOP scoutte tot in de wieg, genereerde middelen voor de selectie en timmerde flink aan de weg. Er dient nu gezegd, dat mijn meesmuilende toon van toen geen recht doet aan het resultaat. TOP is de korfbaltop. Rob had het wel degelijk goed gezien.
In de tijd dat Rob bij Weidevogels nog bestuurlijk actief was, dacht hij veelal veel groter dan wat de modale Bleiswijkse korfballer zichzelf in zijn stoutste korfbaldromen voorspiegelde. Men had vaker naar hem moeten luisteren, denk ik nog wel eens. Dan waren we weliswaar geen landskampioen geweest, maar wel wat stappen verder. Ik gun het Rob, zittend voor in de spelersbus van TOP. Op de tribune bij the Voice of Holland. In de vergaderzaal met de bobo’s van het NOC/NSF. Maar ik had Weidevogels toch ook wel wat meer gegund.
Het was zaterdag fantastisch, met wat dompertjes. In de middag was er de wedstrijd voor Aad van den Berg, coryfee van het eerste uur. Leuk om oud-spelers zo te zien, tijdens een soort moderne uitvoering van gedateerd korfballen. Sommigen keken ontheemd om hen heen op zoek naar het middenvak en de rieten manden. Aads familieteam won met verve en ik werkte hard aan de afbreuk van mijn vermeende reputatie. Het valt niet mee, een strafworp op twee en een halve meter te benutten, terwijl deze stip zich in mijn tijd op vier meter afstand bevond. Mea culpa. De theorie beheers ik heus wel.
Het was ‘s avonds vooral leuk om zo vele oud-leden aan te treffen.. Helaas was er een onverstaanbaar goede band in de zaal, die er alles aan deed om te voorkomen aldaar een gesprek aan te gaan. Gelukkig kon dat in het cafédeel wel. Huur zo’n band niet in, spaar dat geld uit en arrangeer een ontmoetingsplek waar je ook verbaal kunt communiceren. Voor de muziek -nou ja- liefhebbers doe je maar een disco in de kantine. Hulde aan de organisatie dat ze zo veel oud-leden bewogen hebben te komen. Ik vond dat erg leuk en voor herhaling vatbaar. Ingegeven door nostalgische mijmeringen? Het zij zo.
Stilstaan en herdenken is leuk, maar Weidevogels moet verder. Ik eindig dus met de realistisch visie van Rob, dat een titel niet zomaar te koop is, maar dat de weg naar succes wel wat kost. Visie, inzet, middelen, een topsportcultuur, eensgezindheid en inderdaad het slijk der aarde: geld. Als de wil er is, kun je echt wel stappen maken. Nog niet zo veel jaar geleden won ik met het eerste van OVVO 1 in de tweede klasse. WV is nu precies even ver, OVVO doet mee in de allerhoogste klasse. De talenten hebben we. Nu de rest nog.
© Simon Trommel
September 2011
