• Column Sjoerd: De Rijneveen, een liefdesverklaring voor 'Onze Kuip'

    30 okt 2019
  • Omdat ik als TC-coördinator van de A-junioren maandag een gesprek zou hebben met de trainers, dacht ik: ik kan net zo goed meetrainen met de selectie.

    Ik appte Peter of ik mee mocht doen en dat was geen probleem. Opeens nam een warm gevoel bezit van me. De gedachten aan onze nieuwe (oude) thuisbasis De Rijneveen gaven mij vlinders in mijn buik, die ik nooit écht heb gevoeld voor iemand. Niks ten nadele verder voor de vrouwen die nu of ooit in mijn leven waren, maar zo’n gevoel heb ik nooit voor iemand gehad. 

    Zoveel herinneringen liggen daar. Weidevogels 1 dat in de strijd om het kampioenschap in de tweede klasse van GKV verloor of de promotie naar de eerste klasse met Jeroen ‘gelukshemd’ Pieterse. Ik stond daar dikwijls met open mond te kijken naar mijn helden en heldinnen. Mede voor spelers waar ik nu mee in het vierde zit. Met heel mijn lichaam schreeuwde ik: ‘DJ DOE EEN TRUCJE’ of ‘RETEKETET MET FRED…’ ach, u begrijpt het wel.

    Zoveel spelers speelden hier de wedstrijd van hun leven of kregen de grootste teleurstelling van hun korfbalcarrière. Het is als De Kuip, het ademt sport en historie. Voor ons is dat De Rijneveen: onze Kuip.

    Een échte korfbalhal, met hopelijk in de toekomst weer een fanatieke aanhang van jonge spelers die voor het eerste (en andere teams) schreeuwen.

    Terug naar maandag. Ik fietste vanaf mijn ouders richting Rijneveen. Daar was al het gevoel van vroeger. Opeens schoten al die keren dat ik naar de training of wedstrijd reed, door mij heen. Zoveel zenuwachtige momenten. Ik reed langs de Jumbo, langs de kerk en zag dat er opeens een geheel nieuw gebouw was gebouwd. Dat was dus nieuw. Maar toen ik mijn fiets neerzette en naar binnenliep, voelde alles vertrouwd. Het enige wat anders was, was Ricky’s. Geen Kees op den Kelder. Maar dit is ook gezellig. Al zullen we je altijd missen, Kees. Onderdeel van het meubilair en van onze mooie club. Als ik voor mezelf spreek hoop ik dat het je goed vergaat.

    Maar daar stond ik dan, voor het raam, kijkend naar de training van de junioren. Sprekend over hoe lekker het is om hier weer te mogen trainen. Twinkelende ogen bij Laurens, Jurjen, Peter, Tim en mij. Richting de kleedkamer dan maar. Daar rook ik de karakteristieke geur die ik gemist had: een bijzondere halfmuffe geur. Kleedkamer in,  zaalschoenen aan, toch altijd weer even wennen. ‘Het zijn nu witte deuren. Ze waren geel’, zegt Tim. Ik zeg: ‘Ja, maar verder is er echt bijna niks veranderd. Heerlijk.’ De zaal in, balletje gooien. Iedereen uitleggen waarom ik meetrain en dat ik niet terugkeer in de selectie. Met z’n allen op de foto, laten zien hoe blij we met jou zijn. Genoten. Een liefdeslied voor jou, geschreven door ene G. Meeuwis:

    Ik heb genoten, genoten
    Van jouw liefde, je vriendschap
    En van jou
    Ik heb genoten, genoten
    Ik heb genoten van jouw liefde
    Genoten van jouw vriendschap
    En van jou

    We hebben mooie plannen om er een geweldig avontuur van te maken in ons nieuwe onderkomen (lees: veel sfeer). Voor iedereen: kom weer eens kijken en geniet net zoals ik, van een nieuw hoofdstuk in de rijke geschiedenis van de club!